O Meu Mundo non é deste Reino

Uns feirantes chegan ao que chaman fogar despois dun día de traballo. Son Camilo e Tomás, dous titiriteiros que levan o mesmo espectáculo unha e outra vez polas vilas de país. Cargan ás costas un enorme “tutilimundi”. A disxuntiva de abrilo, convírteo nunha caixa de Pandora latente.

Contar e dar vida ao que contén supón a única vía de escape dos totalitarismos que os oprimen. Unha forma de sobrevivir nun reino militarizado sen trazas de lóxica humanística. Nun contexto ao que non pertenecen, nun reino que non é do seu mundo.

Ábreno. As marionetas emerxen da farsa como alegorías incontrolables e esperpénticas dunha realidade pasada. A comedia ábrese paso como xerme de cambio nun xogo continuo entre o micro e o macro teatro. Ata que todo remata. Desbórdase.

Neste Reino, la injustiza tíñese de cores vivas queriendo despistar ao sentido común, ao oprimido. ¿Y que acontece co resto? Cos que o rodean. Desvanécense nun fondo descolorido.

O MEU MUNDO NON É DESTE REINO é unha adaptación da “Farsa de Bululú” de Manuel María, unha parodia da dictadura franquista. A recuperación do título orixinal da obra serve para proyectar este lamento silenciado no seu día. Hoxe encabeza o espectáculo de novo para facer fronte a un pasado que insiste en repetirse.